ไม่ได้กินเหล้าสนุกอย่างนี้มานานละ

ขอบคุณเพื่อนๆน้องๆทุกคน

 

และสามย่านที่เมา.

ไฟทุกข์มีลักษณะอยู่สามอย่าง

 

๑ เมื่อก่อแล้วดับไม่ได้

๒ เลี่ยงได้

๓ ไม่ก่อได้

 

ข้อแรก เกิดขึ้นได้กับทุกคนทุกสิ่งทุกขณะ

สองข้อหลัง จำเป็นต้องมีสติอยู่กับตัวจึงทำได้.

(บทที่ 6 หรือป่าวไม่รู้ ไม่ได้เขียนนานละ เหอๆ)

 

 

 

ชีวิตนายช่างหน้างานช่างหดหู่

 

ต้องอยู่ในสังคมที่พูดจากันไม่ดีมาก

สิ่งแวดล้อมสร้างอารมณ์ฉุนเฉียวให้ตลอด

สุขภาพจิตย่ำแย่

 

....

 

 

ก่อนหน้านั้น

ครูแนะแนวเคยบอกเราเรื่องพวกนี้ไหม

ไม่เลย

 

ไม่เลย

 

 

....

 

แม้สุราจะราดรดดับไฟอารมณ์ได้บ้าง

แต่มากไปก็เป็นขี้เมา

 

เราเองแม้ไม่ได้เป็นนายช่างหน้างาน

แต่ก็เห็นความเป็นไปอยู่ตลอด

คนพวกนี้ต้องทำงานหนักถึงจะได้เงินมาก (ซึ่งไม่มากเท่าไรเทียบกับงานด้านการเงินหรืองานขาย)

ซึ่งต้องเอาสุขภาพจิตไปแลกมา

 

หลายครั้งต้องด่าทอคนอื่น

ทั้งๆที่เราเองเห็นว่ามันเป็นเรื่องตลกมาก เพราะเรื่องทวงแบบที่เค้าทะเลาะกันอยู่นั้น

จะไม่ได้ใช้จริง

เพราะผมกำลังจะเปลี่ยนแบบใหม่

....

 

เอาจริงๆมันเป็นแบบนี้แหละ ถ้าไม่มองโลกในแง่ดีจนเกินไป

คนรุ่นหลังมาอ่านดูละกัน.

 

 

 

 

 

ประเด็นอยู่ที่เมื่อโลกมันเป็นแบบนี้ จะมีโอกาสอะไรให้เราบ้าง?

ในวันที่งงๆ

เราฝันชัดเจนมาก

 

แต่มันเป็นฝันเฉยๆ

เรื่องจริงก็งงกันต่อไป.

"เมื่อมีโอกาสถ่ายทอดประสบการณ์งานเขียนสารคดีให้ผู้สนใจฟัง

ผมมักบอกเล่าถึงหัวใจของการเขียนสารคดีว่า

 

๑ สารคดีเป็นบันเทิงคดี ต้องเขียนให้สนุก คนอ่านแล้วจะได้อรรถรส

๒ สารคดีต้องเสนอข้อมูล ข้อเท็จจริง ไม่ใช่เรื่องแต่ง

๓ ต้องไม่ลืมว่า ข้อมูลนั้นๆต้องนำเสนอโดยผ่านกระบวนการสร้างสรรค์อย่างมีศิลปะ คือมีการเรียงร้อยเรื่องราวและใช้ภาษาสำนวนอย่างประณีต

 

ทว่าถ้าจะลงมือเขียนจริงๆ ก่อนอื่นเลย คนเขียนหนังสือต้องเป็นนักอ่านหนังสือ

เพราะการอ่านคือแรงบันดาลใจอันทรงพลังยิ่งที่ทำให้เราอยากเขียน"

 

--- ธีรภาพ โลหิตกุล, เที่ยวไทย..กำไรจัง. แพรวสำนักพิมพ์, ตุลาคม ๒๕๔๘.

อ่าน "ท่องเจดีย์ไพรในพุกามประเทศ" ของธีรภาพ โลหิตกุล

จบแล้ว

 

ต่อไปนี้จะอ่านอะไรก่อนนอนดี?

เราห้ามใครไม่ได้

เราห้ามเราได้

 

เท่มะ.

".... ธรรมดาผิดชอบชั่วดีทั้งหลาย

ข้าพเจ้าก็รู้แก่ใจแล้ว แต่ครั้นพอพบหน้าน้องเราเข้าสิ

ความที่เคยรู้ ก็ลืมเสียสิ้น - -

 

รู้แต่ว่าการจูบประการเดียวนี่แล้ว

จะถ่ายเทความรักที่ท่วมท้นอยู่ในอกตัว ออกไปสู่ผู้ที่รักได้

 

แลถ้าการนี้ตะละแม่ท่านจะปรับเอาเป็นความผิด

ข้าพเจ้าก็จะรับเอาว่าตัวผิดตรงที่ไม่กล้าจูบ

ให้มากสาสมกับที่ตั้งใจคอยมาหลายวัน ..."